تلخ ترين خبر در ساعت 8 و 45 دقيقه

نوبت شيراز اين بار با تلخي هرچه تمام بشارتي براي مرگ تدريجي را داشت: اماده شدن براي دياليز ! اين ديو سياه و اين شب تاريكي زندگي .

زندگي من و او تا كنون سه دوره داشت :

الف) شهريور ۷۰  تا اسفند ۷۳  آغاز زندگي

ب) اسفند ۷۳ تا خرداد ۷۵ آغاز بيماري و عمل پيوند

پ) خرداد ۷۵ تا خرداد ۸۷ ادامه زندگي با پيوند و عوارض آن

اسفند ۷۳ تا خرداد ۷۵ و از خرداد ۷۵ تا خرداد ۸۷ دو دوره سخت جانسوز و طاقت فرسا در زندگي من و او بوده است .  و مي رود كه از خرداد ۸۷ تا روزي تلختر دور چهارم  تراژدي  زندگي ادامه داشته و سرانجام روزي همه چيز به پايان برسد.

گرچه به خودم قول دادم كه نشكنم اما كيست كه اين همه بر سر و رويش بزنند و نشكند ؟

كيست كه اين همه زجرش بدهند و نرنجد و كيست كه اين همه بر زمينش بزنند و باز هوس رفتن كند ؟

كيست كه اين همه تشنه اش گذارند و باز كوير زندگي را شاد كامانه ادامه دهد؟

كيست كه اورا عمري زنداني كنند و باز هم شوق آزادي و پرواز داشته باشد ؟

و اين من هستم كه همه تلخي هاي زندگي را چشيدم و خواهم چشيد و لب به شكوه نخواهم گشود و تا روزي كه طلسم زندگي را نشكنم  نخواهم شكست  .

 

سوالی از دل

روزي به دلم گفتم

                       آيا به چه مي ماني

                                                   سنگي به سر راهي

                                                                           يا مخزن اسراري ؟

بس نيست كه هر پايي با چكمه بي رحمش

                          روي  و سر و پهلويت دردش تو بنوشاني؟

 

 

 

 

بي هيچ نشاني از اين خرابات خواهم رفت

كه خرقه ام ارزاني شيخ باده نوش باد 

پروازي عاشقانه

دو پرنده دو مرغ عا شق  

سلام .... خدا حافظ

دلت دريا و دريا در دلت بود

نگاهش لبخند بود و لبخندش عشقی سيال كه از درونش به صورت رودي آرام جاري مي گشت.

او هم سيرت زيبا داشت و هم صورت زيبا و چه زيباتر اين دو نعمت خدا را پاس مي داشت .

او شاعر بود شعر هم مي سرود ولي همه وجودش غزلي بود با وزن و قافيه اي در خور تحسين و من شعر هاي نگفته اش را در سيماي متوازنش مي خواندم.

او قاري قران بود و در هر محفل و مجلس  صوت قرآنش همه را به وجد مي اورد .

او انساني بود كه زندگي را با تمام وجود دوست مي داشت و به ان عشق مي ورزيد و هيچگاه از زندگي گلايه و شكوه نداشت .

و ...

اي سراپا همه ناز

          رفتنت را به خدا 

                              آمدني نيست دگر

                                                   تو نخواهي امد !

                                                            بي جهت منتظر معجزه ام !