جمعي را تصور کنيد که به دعوت شخصي براي تصميم گيري مهمي دور هم جمع شده اند :

الف) يکي  متکلم وحده است و هر چه او مي گويد ديگران به علامت اينکه هر چه شما مي گوييد درست است سري تکان  مي دهند  و اين صحنه هميشه تکرار مي شود و هيچگاه يکي از ان جمع نتواند حرفي بر خلاف حرف متکلم وحده بر زبان بياورد و انچه خروجي جلسه و بحث انان است حرف  همان متکلم وحده است و بس  . و بقيه فقط سياهي لشکرند .

ب) در حالت دوم  تصور کنيد که شخصي شروع کننده صحبت است و بعد از اتمام حرفهاي او همه از طرف خود و انديشه خود نظر مي دهند و کسي هم نسيت که حرف خود را بدون استدلال به ديگران بفبولاند و سرانجام انچه خروجي بحث و جلسه انان است نظر مشورتي است  و هر کس سهمي در تصميم گيري در ان جلسه دارد  و همه صاحب نظر و اهميت هستند .