یک روز بارانی

نگاهش لبخند بود و لبخندش عشقی سيال كه از درونش به صورت رودي آرام جاري مي گشت.

او هم سيرت زيبا داشت و هم صورت زيبا و چه زيباتر اين دو نعمت خدا را پاس مي داشت .

او شاعر بود شعر هم مي سرود ولي همه وجودش غزلي بود با وزن و قافيه اي در خور تحسين و من شعر هاي نگفته اش را در سيماي متوازنش مي خواندم.

او قاري قران بود و در هر محفل و مجلس  صوت قرآنش همه را به وجد مي اورد .

او انساني بود كه زندگي را با تمام وجود دوست مي داشت و به ان عشق مي ورزيد و هيچگاه از زندگي گلايه و شكوه نداشت .

و ...

اي سراپا همه ناز

          رفتنت را به خدا 

                              آمدني نيست دگر

                                                   تو نخواهي امد !

                                                            بي جهت منتظر معجزه ام !