یک روز بارانی

قبل از ۲۴ سفند خیلی از دشمنی ها به دوستی تبدیل می شود و مصلحت جای حقیقت را پر می کند و دید و بازدیدهای سر زده و زنده شدن مرده های درون قبرها و خواندن فاتحه های یک سال سر دست  مانده و... از اتفاقات رایج این روزها می باشد .

همچنین بعد از ۲۴ اسفند و تا چند ماه بعد از ان خیلی از دوستی ها جای خود را به دشمنی و لبخند ها جای خود را به گریه و  دعا کردن ها جای خود را به نفرین و... خواهد داد.

ما دو جهت را بیشتر نمی بینیم : راست و یا کج ، دو رنگ را بیشتر نمی بینیم : سفید و یا سیاه و انسانها را در دو حال بیشتر تصور نمی کنیم : یا دوست و یا دشمن

و این شیوه نگاه به جهان و زندگی و انسانها ما را به وادی خطرناکی به پیش برده است که همه شاهد آنیم .

یکی تعریف می کرد که در دوره قبل در یک روستایی دور افتاده برای اینکه رای کاندید مورد نظرش یک بیشتر شود پیرزنی را که احتمال می داد رای او برای کاندیدش باشد ، از فاصله زیادی بر دوش خود تا سر صندوق رای حمل کرد .

وقتی که از پیرزن سوال کردند که مادر به چه کسی رای میدهی ؟ پیرزن که گوشهایش سنگین بود با یک بارو دوبار متوجه نشد و بلاخره با چند بار و با صدای بلند از او سوال کردند که رای  را برای چه کسی بنویسیم ؟وی پاسخ داد که به فلانی !

بیچاره بنده خدا که او را از فاصله زیادی بر روی دوش خود حمل کرده بود با شنیدن نام فلانی که کاندید مورد نظرش نبود آه از درونش بلند شد و انچه که نباید به پیرزن بیچاره نثار کرد .