وقتی همه چیز رنگ و بوی سیاسی به خود بگیره تهوع آوره  ؛ نه ؟  تولد ها ، وفات ها , سیلها , زلزله ها و طوفانها , گرانیها , تصادفها و همه و همه چیز.

کنترل تلویزیون را که فشار می دی از کانال یک تا پنج همه یک حرف را می زنند همه یک پیام را میدهند و در میان ساعت ها خبر و گزارش و برنامه هیچ چیزی برای شما جدید نیست. گاهی از یک مطلب بی ربط شروع می کنند ولی سرانجام به همان که دیگری گفت ختم می شود اگر هم پیامهای مخاطب را بیان می کنند ؛ همان را می گویند که وصله خودشان باشد .جایی که بتونی حرف دل خودتو بزنی نیست و اصلا اونها فکر می کنند که هیچ کس حرفی بجز حرف انها نداره , فکری بجز فکر انها نداره و کاری بجز کار انها نداره.

اگه از دمای کره زمین حرف می زنند پای شیطان رو وسط می کشند اگه از سیل و زلزله گزارش می دهند پای شیطان رو وسط می کشند اگه از ظهور منجی حرف می زنند باز هم پای شیطان رو وسط می کشند. گویا همه خوبیها باید به خودشان و همه بدیها باید به شیطان ختم بشه . انها خودشان را فرشته می دونند و دیگران را شیطان و یا دستیاران شیطان . و ما که بیننده و شنونده آنها هستیم باید بین دو بینهایت همیشه در نوسان باشیم  :بینهایت مثبت و بینهایت منفی .وقتی چهره آنها ظاهر می شه باید تمام خوبیها و پاکیها را ببینی و وقتی که دیگران را طعنه می زنند باید تمام بدیها و زشتی ها را تجسم کنی .

انقدر بد دنیا را به خورد ما دادند که واقعا فکر می کنیم هیچ جای دنیا نهال خوبی نروییده و نخواهد رویید و همه جا بوی تعفن و کثافت بلنده و بیرون از این چهار دیواری که ما زندگی می کنیم همه به هم بدی می کنند و همدیگر را می کشند , خبری از علم و هنر و کمال و محبت نیست . گاهی که مسابقه فوتبال خارجی را می بینیم و در میان دوندگی به دنبال توپ ،بازیکن حریف را که روی زمین افتاده , بازیکن مقابل او را با دست خود بلند می کنه و دستی هم به سر و صورت او می کشه شاخ در میارم .چراکه با خود می گویم مگه اونها  - خارجی ها – هم محبت و انسانیت سرشون میشه ؟ با خودم میگم که بابا این که فیلمه و سرکاریه و بوی توطعه ! می ده و نوعی تهاجم فرهنگیه .اما وقتی دعوای بازیکنان تیم خودمون رو تو پایتخت کشورمون سر یه خطای کوچک می بینم با خودم می گم که نه بابا اونا دارند به هم محبت می کنند و هر مشتی که به صورت هم می زنند درحقیقت دست محبتی است که اونها به سر یکدیگر می کشند .

فیلمها و سریالها که پر از این تناقضات و دروغ پردازیهاست. از آرایشهای آنچنانی تو فیلمها و سریالهای خودمون تا خانه های میلیاردی برای بازی کردن تا ماجراهای عشق و عاشقی که تنها سوژه اونها شده همه و همه بیانگر اینه که ما دریایی از راستی و خوبی و محبت و ایمان و پاکی هستیم و دیگران دریایی از لجن و کثافت و دروغ و خشونت هستند و ما افتخار می کنیم که در سال 1386 زندگی می کنیم.!