شب های ماه رمضان برای هم سن و.سالی مانند من,یاد اور هزاران خاطره ای است از عمر گذشته با چاشنی تلخ و شیرین, که ما به ان زندگی می گوییم.

 

بعد از خوردن سحری و تنهایی امدن به زیر نور ماه و.نشستن در زیر سقف اسمان و.نظاره کردن ستاره ها,می توان همچون کاوشگران "" اسپوتنیک"" و ""وییجر۲""تا اعماق کهکشانهای هستی رفت و با خالق انها وارد گفتگو شد..لبخند زد و حال و احوالی از گذشتگان که سالها با انها زندگی کرده ایم,گرفت و خاطرات انها را مرور کرد و.با انها هم وارد گفتگو شد..گذشتگانی که روز ها و سالها با ما بودند...و.مانند ما در چنین شب هایی از زمین به اسمان خیره می شدند و.هم اکنون از اسمان, ما زمینیان در بند اسارت خاک را نظاره می نمایند...و دیر یا زود ما نیز به انها خواهیم پیوست و.هر انچه گفته ایم و هر انچه جمع گرده ایم و رفتار داشته ایم برای بازمانگادنمان خاطره ای خواهد شد..