یک روز بارانی

سیدی بزرگ که روحش بزرگتر از دماوند است چه با معنی خود را بر دامنه دماوند رسانید و نشان داد که مانلا و گاندی باید در مکتب بی خشونت او درس سیاست بیاموزند . دیگران که همیشه بر طبل خشونت و دشمن تراشی و پرخاش سر می کوبند نمی توانند دماوند ایران را اینگونه ببینند. تاریخ در اینده به خوبی قضاوت خواهد کرد که چرا ما از داشته های انسانی خود خوب ارتزاق نکردیم و چرا خوبانمان را از صدر به ذیل و نالایقان را از ذیل به صدر نشاندیم ولی ایا ایندگان ما را خواهند بخشید؟