مدتی است شخصی که همیشه خود را مهم فرض می کرد و می خواست دنیا را اداره کند گم شده است . از یابنده گان عزیز خواهشمند است اگر نشانی از او یافتند او را به منزل اولش برگردانند.

 

یادم میاد وقتی کوچک بودم  هروقت که قهر می کردم بابا بزرگ بهم میگفت  "هرکی قهر که خشه بی بهر که "

البته گاهی وقتها هم قهر کردن باعث میشد که چیزی بیشتر از حقم بهم برسه ولی همیشه اینطور نبود .گاهی هم میشد که به اون که حقم بود هم نرسم .

من  مطیع بابا بزرگم بودم و هر چه او می گفت عمل می کردم چون اون بود که مرا زندگی بخشید  اما چون زیادی پیشش عزیز بودم گاهی از این عزیزی سوء استفاده  میکردم و خودم رو بش از انچه هستم نمایش می دادم .