یک روز بارانی

باز باران با ترانه

با گهر های فراوان

میخورد بر بام خانه

یادم اید روز شیرین

در اتاق خانه خود

دور هم بنشسته بودیم

می سرودیم حرفهای عاشقانه

با صفای خنده هامان

پاره میشد ابراهای غصه هامان

شادو خندان     

     فارغ از رنج زمانه    

      هر یکی می گفت حرفی عاشقانه

خاطرات جاودانه                        حرفهای عاشقانه  

جمع ما آن روز چون باغی پر از گل

  با هزاران مرغ عاشق یا پرنده

                               هریکی پرواز می کرد از سر کوه خیالش

با کلام دلربایش                                             پاره می کرد ابرهای غصه هایش

اشک شوق از گونه هایم می تراود  :   

   لحظه ای چون یادم آید    

ان زمان دور و زیبا

شاد و خندان   فارغ از درد زمانه      

                   دور هم بنشسته بودیم      هریکی می گفت حرفی از زمانه