مصاحبه ای جنجالی .دیر هنگام یا به موقع؟
شخصیت سیاسی و تیز هوشی اقای هاشمی رفسنجانی بر هیچ کس پوشیده نیست و از طرفی نقش هاشمی برای انقلاب نیز همچون دایه ای دلسوز و مهربان بر همه کس اشکار است - هرچند که هستند کسانی که دیده حقیقت بین خود را بسته اند و دیدگاه تنگ و تاریک و بدبینی خود را بستر تحلیلهای خود نموده اند- ولی باید باور نمود که این مباحث سالهاست که در محافل سیاسی مطرح گشته است و هر بار مخالفان با استدلالهای نقل قول گونه و فقط به این دلیل که چون فلان جمله از طرف فلان شخص در فلان تاریخ گفته شده است مطرح کنندگان این مباحث را به باد زشت ترین انتقادات گرفته اند و تا جایی که انها را دشمنان ملت و انقلاب و ارمانهای ملی کشور معرفی نموده اند.
امریکا چه بخواهیم چه نخواهیم قدرت برتر جهان می باشد در این مورد هیچ شکی نیست .از نظر علمی از نظر اقتصادی از نظر نظامی از نظر ازادی های اجتماعی از نظر رشد فرهنگی و قانون مندی در جهان بی نظیر است و چنین کشوری می بایست علاقمندان و دشمنانی داشته باشد .علاقمندانی که می خواهند از نعمت های خدادای و انسانی این سرزمین استفاده کنند و دشمنانی که از روی حسادت و یا از بابت ظلمی که از این کشور دیده اند خواهان ظربه زدن به منافع این کشور هستند .
من همیشه در این فکر بوده ام که با پایان یافتن التهاب انقلاب چرا همچنان بر طبل دشمنی با این کشور کوبیده می شود تا وی نیز از قدرتی که دارد بر ما فشار مضاعف وارد کند و بجای گفتگو همچنان بر خصومت و دشمنی اصرار ورزیده می شود .
چرا ما با کشور هایی که نظام سوسیالیستی دارند و از نظر اعتقادی هیچ تناسبی با ما ندارند دوستی ریشه دار و عمیق برقرار می کنیم و بعضا از بعضی منافع خود مصلحتا صرفنظر می کنیم و یا قراردادهای زیان ده با انها می بندیم و یا بازار کشور را به روی انها باز می کنیم و تولیدات کشور را در استانه ورشکستگی می بریم ولی با کشور های مذهبی تحت عنوان غرب دشمنی می ورزیم و حاضر به مصالحه نیستیم .
من خوی استعماری غرب را انکار نمی کنم و خوب می دانیم این خوی در همه حاکمان وجود دارد و هر کشوری که صاحب قدرت قابل توجه شد می خواهد بقیه کشور ها را به عناوین مختلف یا به اسم نجات انها یا به اسم رسالت مذهبی یا به نام عمران وابادی در انها و... زیر سیطره و نفوذ خود قرار دهد.
بحث این است که ما که منطق قوی داریم و ادعای این منطق قوی نیز گوش فلک را کر نموده است چرا از نشستن به پای میز مذاکره و مطالبه حق و حقوق خود سر باز می زنیم و انجام این کار را در حکم انکار دین و انقلاب و منافع ملی قلمداد می کنیم .
ایا نرفتن به پای میز مذاکره قبول ضعیف بودن خود وقوی بودن طرف مقابل نیست ؟ ایا اذعان به نابرابری منطق در گفتگو نیست ؟
تا کی این مسیر سنگلاخ مذاکره ادامه داشته باشد و هر سال و هر ماه و هر روز بر دیوار بی اعتمادی سنگ و ساروج بیشتر چیده شود و راه را بر منطق و گفتگو به بهانه های مختلف از جمله نقل وقولهای قدیمی که مشمول گذر زمان و مصلحت کشور و نظام می شوند ببندیم.
و چه زود این مصاحبه اثار مثبت خود را در مذاکرات هسته ای و دیگر پیامهای محرمانه و نا گفتنی نشان داد و امید است باز هم این روند مثبت ادامه داشته باشد و نظام به کسانی که حیات سیاسی خود را در جنجال افرینی منطقه ای و بین المللی می بینند میدان ندهد .
من سيد بلال موسوي دبير شيمي شهر دهدشت هستم كه در يك روز باراني در سوق به دنيا امدم و خوشحال می شوم که نظرات خوب شما را راهنمای خود قرار دهم .