باز هم برگشتم

                   بازهم با دستان بسته

                                                   و

                                                         پاي در زنجير سرنوشت

                                                     بي هيچ انتظاري از زمين و زمان

 

 

وچه بسيار سخت است براي رودي كه

 

 بر فراز قله هاي كوه ،  برفي برايش نباشد

 

 او بزودي خواهد خشكيد و ماهي هايش همه خواهند مرد

 

 

و بستر نرم آن سنگلاخي خواهد شد بسيار سخت

                                                                                 

 كه پاي كودكي را خواهد خراشيد

 

و من امروز به همان رودخانه مي مانم

 

                                                گرچه هنوز جاريم

 

 

                                                            اما

 

    افتاب عمر ، برفهاي مرا پيوسته آب مي كند    

       

   و هرروز  كه مي گذرد

                                                           كف رودخانه را به انتظار نشسته ام.

 

 

سروده شده  خرداد 75

اما متناسب با خرداد 87  

 

نفس کشیدن نیز مشکل شده است. مدتی است که هوا برای تنفس مناسب نیست . نبود و یا کمبود  خیلی از  چیز را می توان برای مدتی طولانی تحمل کرد  اما نفس نکشیدن را نمی توان .

چرا چنین است ؟ اگر نان و اب  و غذا گران است ولی دل خوش بودیم که هوایمان صاف و ارزان و بی منت است ولی داغ همین هوای صاف نیز بردلمان گذاشته شد .

وقتی هوای اسمان صاف نباشد هوای دلها نیز غبار الود می شود . هرکس به کنج خانه خویش می خزد و یا ماسکی بر دماغ و دهن می بندد .

در هوای غبار الود  هیچ کس را نمی توان به درستی  شناخت و یا فرصتی برای نشستن و درد دل کردن وجود نخواهد داشت .فقط چشمهاپیداست ولی دهان ها بسته است و فقط این اشاره چشمهاست که حرفهای ناگفته دلها  را بیان خواهد کرد .

اگر بارانی ببارد هوا صاف خوهد شد و غبار از چهره اسمان و زمین و اسمان دلها شسته می شود و ما همه به انتظار باران نشسته ایم . شاید یک روز بارانی نزدیک باشد.

 به امید هوای صاف و بی غبار