زندگي من و او تا كنون سه دوره داشت :

الف) شهريور ۷۰  تا اسفند ۷۳  آغاز زندگي

ب) اسفند ۷۳ تا خرداد ۷۵ آغاز بيماري و عمل پيوند

پ) خرداد ۷۵ تا خرداد ۸۷ ادامه زندگي با پيوند و عوارض آن

اسفند ۷۳ تا خرداد ۷۵ و از خرداد ۷۵ تا خرداد ۸۷ دو دوره سخت جانسوز و طاقت فرسا در زندگي من و او بوده است .  و مي رود كه از خرداد ۸۷ تا روزي تلختر دور چهارم  تراژدي  زندگي ادامه داشته و سرانجام روزي همه چيز به پايان برسد.

گرچه به خودم قول دادم كه نشكنم اما كيست كه اين همه بر سر و رويش بزنند و نشكند ؟

كيست كه اين همه زجرش بدهند و نرنجد و كيست كه اين همه بر زمينش بزنند و باز هوس رفتن كند ؟

كيست كه اين همه تشنه اش گذارند و باز كوير زندگي را شاد كامانه ادامه دهد؟

كيست كه اورا عمري زنداني كنند و باز هم شوق آزادي و پرواز داشته باشد ؟

و اين من هستم كه همه تلخي هاي زندگي را چشيدم و خواهم چشيد و لب به شكوه نخواهم گشود و تا روزي كه طلسم زندگي را نشكنم  نخواهم شكست  .

روزي به دلم گفتم

                       آيا به چه مي ماني

                                                   سنگي به سر راهي

                                                                           يا مخزن اسراري ؟

بس نيست كه هر پايي با چكمه بي رحمش

                          روي  و سر و پهلويت دردش تو بنوشاني؟

بي هيچ نشاني از اين خرابات خواهم رفت

كه خرقه ام ارزاني شيخ باده نوش باد 

نگاهش لبخند بود و لبخندش عشقی سيال كه از درونش به صورت رودي آرام جاري مي گشت.

او هم سيرت زيبا داشت و هم صورت زيبا و چه زيباتر اين دو نعمت خدا را پاس مي داشت .

او شاعر بود شعر هم مي سرود ولي همه وجودش غزلي بود با وزن و قافيه اي در خور تحسين و من شعر هاي نگفته اش را در سيماي متوازنش مي خواندم.

او قاري قران بود و در هر محفل و مجلس  صوت قرآنش همه را به وجد مي اورد .

او انساني بود كه زندگي را با تمام وجود دوست مي داشت و به ان عشق مي ورزيد و هيچگاه از زندگي گلايه و شكوه نداشت .

و ...

اي سراپا همه ناز

          رفتنت را به خدا 

                              آمدني نيست دگر

                                                   تو نخواهي امد !

                                                            بي جهت منتظر معجزه ام !