از آن تاریخ تا کنون ۴۰۱۵روز می گذرد و قبل از آن نیز ۴۶۰ روز دیگر بر من سخت گذشت :آغاز بیماری و هفته ای دوبار برای دیالیز .

آن روز فکر می کردم که همه سختی ها وتلخی ها  پایان خواهد یافت :اگرپیوند موفقیت آمیز باشد .

اما بیش از۴۰۱۵روز صبر کردم ولی هنوز احساس می کنم که در آنروز بارانی سال ۴۶هستم و بدنم سخت از شدت سرمای مصیبت به خود می لرزد و می دانم که باید بیش از این  صبر کنم  شاید که تلخی هایی به مراتب سختتر را نیز در انتظار داشته باشم. 

آن روز که برق شادی را در چهره بیهوشش می دیدم خیلی خوشهال شدم اما گذشت زمان مرا به ۴۰سال پیش برگرداند که مادرم فقط چند لحظه ای از تولدم شاد گشت ولی به همراه فرشتگان به آسمان پر کشید و ......

گرچه گذشت ایام خاطره هارا از یاد می برد اما ای عزیز سفر کرده بدان که خاطره هایت همیشه ماندنی است چراکه از تو یادگاری به جای مانده است – یلدا - که ما هر صبح و شام تو را و خاطره هایت را مرور می کنیم و از دل به دیده می اوریم .

جمشید عزیز یادت گرامی باد.