انقلاب مثل تعریف کردن خاطرات یک بزرگ سال برای یک کودک است. شیرین و هیجانی و همراه با شور و التهاب.

 ملتی که انقلاب می کند مانند همان طفل خوردسالی است که هنوز معنی حرفهایی که برای او زده می شود به درستی نمی داند و درک نمی کند اما وقتی که همان کودک بزرگتر شد و به خاطرات کودکی خود مراجعه کرد تا حدود زیادی معنی حرفهای دوران کودکی را که برایش تعریف کرده اند، متوجه می شود.

 در 27 سال پیش بزرگترانمان قصه ای به بلندای یک انقلاب را برایمان تعریف کرده اند از شور و حال آن تا زیرو رو شدن یک نظام شاهنشاهی و جایگزین شدن یک نظام دیگر و رفتن عده ای حاکم و امدن حاکمانی دیگر.

من خود در آن سالهای پر شور و احساس  10 ساله بودم درست نمی دانستم که چرا ولی برایمان حماسه ای جالب بود .البته با حرفهای خوبی که زده می شد میتوان امیدواربودیم که کارهای خوبی قراراست صورت بگیرد .

ظلم و بی عدالتی را که مورد تنفر همه بود بشدت مورد انتقاد قرار میدادیم و برعیله حاکمانی که آزادی و کرامت انسانی را به تمسخر گرفته بودند و خود را به هیچ کس پاسخگو نمی دانستند شعار می دادیم و برانها می شوریدیم.

سالها گذشت و گذشت تا خود بزرگ و بزرگتر شدیم و زمانی رسیدکه خود  توانستیم تا حدودی معنی حرفها و شعارهای گذشتگان را درک کنیم .

از ادعا تا عمل

خورشيد آسمان                                               

با هفتادو دو شمع به دشت سياه زمان  رسيد و دور تا دورش همه لاشخوران بي رحم

                                                                            و نيزه هاي ستم همه آماده براي حمله بود.

در وسط دشت بلا ، شمع ها لحظه به لحظه پر فروغ تر مي شدند

                                                                           و خورشيد آسمان از فروغ خود خجل گشت

                                                                          وقتي كه ديد خورشيد خاك را به قدرت چند روزه دنيا فروختند.

او گواه مظلوميت آدم است بر كره خاك

گرچه آن روز تنها بود  ، اما

                        در هميشه تاريخ به او اقتدا ميكنند.

او فرزند شهيد عدالت در محراب عبادت است كه با شهادتش رسالت جدش امتداد يافت.

با قطره هاي خون او ميوه هاي شجاعت و آزادگي بر درخت انسانيت روييده گشت

او معني كلام خالق خويش است كه فرمود :

                                                             فتبارك الله احسن الخالقين

مگر دكتر ها هم مي ميرند  ؟!

يك شب كه سه نفري دور هم نشسته بوديم به عيال گفتم كه فلاني فوت كردند . مادر بزرگ كه هميشه در شنيدن كلمه فوت و درگذشت بسيار كنجكاو و حساس هستند رو به من كردند و گفتند كه كي فوت كرده ؟ من به او گفتم كه ننه فلاني يك پزشك بوده و فوت كردند . ننه دوباره به من گفتند كه پزشك چيه  گفتم كه ننه پزشك همان دكتره كه وقتي ما مريض مي شويم پيش او مي رويم تا به ما  دارو بده تا خوب بشويم  . ننه تا اين را شنيد خيلي ناراحت شد و با حالتي كه يك دنيا تعجب به همراه داشت به من گفت كه  : ننه جون مگه دكتر ها هم مي ميرند  ؟  گفتم كه بله .

 اما  او قانع نشد و دوباره روبه من كرد و گفت :  آنها كه همه را درمان مي كنند  ؟ و همه دارو ها پيش انهاست و هركس  كه مريض مي شود به آنها مراجعه مي كنند و براي هر دردي يك درمان نسخه مي كنند  و ادعا هم دارند كه كه نبايد هيچ دارويي را بدون اجازه آنها خودسرانه مصرف كرد  ؟  

اين يك واقعيت است كه بله همه  مي ميرند حتي دكتر ها و همه در معرض خطرند حتي آنه كه روزي براي همه نسخه هاي اخلاقي و اجتمايي مي پيچيدند و آنها را به راه راست راهنمايي مي كردند .

بهرام كه گور مي گرفتي همه عمر                                      ديدي كه چگونه گور بهرام گرفت

متاسفانه جامعه ما آنچنان در سياست فرو غلطيده است كه اخلاق و معنويت و صداقت در آن به يك گم شده اي تبديل شده و بهتر اينكه به يك آرزوي دست نيافتني تبديل شده است. و اين گم گشتگي را در كساني كه انتظار بيشتر ي از آنها مي رود ، عيان تر مي بينيم .

 و به قول سعدي :

و آنانكه غني ترند ،  محتاجترند

بله با كمال تاسف بايد گفت كه دكتر ها هم مي ميرند!!